10.5.1. Pisownia wyrazów z przedrostkami

W języku polskim wszystkie przedrostki – rodzime i obce – pisze się łącznie z wyrazami pospolitymi, chyba że drugi człon jest nazwą własną i pisany jest wielką literą – wtedy po przedrostku używamy łącznika.

a-apolityczny, aspołeczny, ateizm

anty-antynarkotyczny, antynikotynowy, anty-Europejczyk

eks-eksminister, eksprzewodniczący, eks-Amerykanin

hiper-hiperinflacja

kontr-kontrtytuł

między-międzyzwiązkowy

mikro-mikroprzedsiębiorstwo, mikro‑USB

mini-miniaparat, minispódniczka, minispołeczność, mini‑CD, mini‑CD‑ROM

ponad-ponaddźwiękowy, ponadpaństwowy, ponadto

post-postimpresjonizm, postkomunistyczny, post-Jugosławia

poza-pozaksięgowy

przeciw-przeciwwaga

pseudo-pseudofilozoficzny, pseudo-Polak

super-superczuły, supermocarstwo, superrewizja, supergwiazda, super-Polak

ultra-ultrafiolet, ultraradykalny

wice-wicekanclerz, wicekonsul, wicekrólestwo, wiceprezydent, wiceprzewodnicząca

wokół-wokółksiężycowy, wokółziemski

Dopuszczalna jest jednak pisownia rozdzielna takich cząstek, jak super-, ekstra-, eko-, wege-, mini-, maksi-, midi-, mega-, makro-, które mogą występować również jako samodzielne wyrazy, z wyrazami zapisywanymi małą literą, np.:

miniwieża lub mini wieża, bo jest możliwe: wieża (w rozmiarze) mini

superpomysł lub super pomysł, bo jest możliwe: pomysł super

ekstrazarobki lub ekstra zarobki, bo jest możliwe: zarobki ekstra

ekożywność lub eko żywność, bo jest możliwe: żywność eko

Preferowany jest zapis łączny.